My love for photography happend quite accidentally. In the summer following my second year of university, a friend called one night and asked me to tag along with her the next day on a photo shoot contest- “Discover Saint-John”. Just before leaving the following morning, my mother insisted that I take her camera and try it out. She quickly gave me a basic light metering run down…but no film. Since it was still early I entered the contest for the roll of film (t-shirt and baseball cap) and spent the day wandering…

Slowly the world around me began to transform. Everything was calculated into images and broken down into smaller pieces; moments of time ; windows into other people’s lives ; hardship and happiness ; frozen eternity ; how do people fill spaces? To my delight my photos won the category for people. My price was an automatic Olympus with zoom and all the accoutrements necessary for a photographer. Since then, I’ve been hooked.

I am probably most at peace when I am busy with photography. Hours slip by unnoticed. I do not need to eat nor sleep - I can seemingly exist on pure the energy of capturing a sought after moment, light, or expression. Everyone has a story. How can I portray it ? How can simple objects show human presence or create emotion? When I’m wandering the streets with my camera, one of my goals is to find a meeting place between aesthetics and documentary. I love old settings - the suggestion of a by-gone era appeals to my nostalgia for the past- and the lives of my grandparents whom I am only now beginning to understand.

Generally, I begin to photograph as a standoffish observer, slowly getting closer and closer. My favourite lens for portraits is the 50 mm. I often look for the simple gesture or detail as the telling moment of a situation.

The theme of solitude consistently repeats itself throughout my work. It is not necessarily something I am searching for, however, it trails me wherever I go. Essentially, we are alone, although, I am not so concerned about my own welfare, it is other people’s solitude that saddens me - not everyone can choose it.

In terms of my composition style, I tend to gravitate toward geometric shapes and light - especially high contrast situations. There is more drama around these moments. Pointing my camera directly into the sun, I squint and see objects in outline… only a suggestion of what they are. Shapes and forms take on patterns. It is this suggestion of an object that also preoccupies me. I find the emotion of one’s imagination to be very powerful, and like to shoot images that present pieces of a puzzle - with the rest being filled in by the viewer’s experiences.
Mon amour pour la Photographie est arrivé par hazard. L'Été, après ma deuxième année à l'université, une amie m'a demandé de la joindre pendant un concours photo dans la ville de Saint-John. Avant de partir ma mère ia insisté que je prenne une caméra avec et elle m'a donné une rapide introduction de la base de la mise au point. Malheureusement il n'y avait pas de film dedans. C'était encore tôt donc je me suis inscrit pour le rôle de film qu'on recevait et j'ai flâner dans les rues de Saint-John.

Lentement le monde autour de moi se transformait. Toutes les choses faisaient part d'un calcul d'images. Ceci se divisait en petites pièces ; un moment dans le temps ; des vues dans les vies des gens ; épreuves et bonheur ; une éternité gelée ; comment les gens remplissent-ils les espaces ? À mon étonnement j'ai gagné le concours de la catégorie "Gens". Le prix était un Olympus automatique avec zoom et tous les accessoires. Depuis ce moment je suis devenue une passionnée.

Je me sens le plus à l'aise quand je suis dans ma photographie. Les heures passent sans m'en rendre compte. Je ne dois plus manger ni dormir. Apparemment je peux exister sur l'énergie de capturer un moment recherché, de lumière ou une expression. Tout le monde a une histoire à raconter. Comment puis je dépeindre cela? Comment des objets simples peuvent montrer une présence humaine ou créer une émotion? Avec ma caméra en main, une de mes cibles est de trouver un point commun entre l'esthétique et le documentaire. J'adore les vieux décors- la suggestion d'une époque passée m'attire- et la vie de mes grand-parents, laquelle je commence à comprendre que maintenant.

En générale, je commence par photographier en m'écartant et en observant, m'approchant peu à peu. Mon objectif favori pour les portraits est le 50 mm. Souvent j'essaye de capturer un geste simple ou un détail comme moment explicatif d'une situation.

Le thème de la solitude se répète constamment dans mon oeuvre. Ce n'est pas ce que je cherche nécessairement, cependant, cela me suit partout. En essence, nous sommes tout seul, néanmoins , je ne me fais pas de soucis concernant mon propre bien-être, c'est la solitude des autres gens qui me rend triste - pas tout le monde a le choix.

Quant à mon style de composition, je tends de gravir vers les formes géométriques et lumière- plus spécifique les situations de grand contraste. Il n'y a plus de drame autour de ces moments. En visant dans le soleil, je plisse mes yeux et je vois les objets comme une suggestion de ce qu'ils sont en réalité. C'est aussi la suggestion d'un objet qui me préoccupe. Je trouve que l'émotion de l'imagination d'une personne est très puissante. J'aime photographier des images représentant des pièces d'un puzzle , le reste étant rempli par les expériences du spectateur.
Mijn liefde voor de fotografie is ontstaan door een toeval. De zomer na mijn tweede jaar Universiteit vroeg een vriendin me haar te vergezellen gedurende een fotowedstrijd in de straten van Saint-John, New Brunswick. Net voor mijn vertrek drong mijn moeder aan haar camera mee te brengen terwijl ze me een vlugge inleiding gaf in de basisprincipes. Er zat wel geen film in de camera waardoor ik genoodzaakt was me in te schrijven in de wedstrijd gezien een gratis rol verkregen werd bij de inschrijving.

Tijdens deze tocht doorheen de straten van Saint-John veranderde de wereld om me heen. Alles begon deel uit te maken van een reeks beelden. Het werd onderverdeeld in kleine fragmenten ; een moment in de tijd ; vensters in het leven van de mensen ; tegenslagen en geluk ; een eeuwigheid bevroren ; hoe vullen de mensen de ruimtes? Tot mijn grootste verbazing won ik de wedstrijd in de categorie "mensen". Als prijs kreeg ik een Olympus automatische camera met alle accessoires. Vanaf dat moment heeft de fotografie me nooit meer losgelaten.

Ik voel me op mijn gemak wanneer ik fotografeer. De uren vliegen onopgemerkt voorbij. Ik hoef niet te eten noch wordt ik er vermoeid van. Blijkbaar kan ik functioneren op de energie die ontstaat bij het vastleggen van dat éne moment, dat licht of die uitdrukking. Iedereen heeft een verhaal te vertellen. Hoe kan ik dat het best uitdrukken? Hoe kunnen eenvoudige objecten een menselijke aanwezigheid weergeven of een emotie teweeg brengen? Met mijn camera in de hand heb ik tot doel een gemeenschappelijk punt te vinden tussen het esthetische en de documentaire. Ik hou van oude decors - de suggestie van een vergane periode trekt me aan- en het leven van mijn grootouders die ik pas nu begin te begrijpen.

In het algemeen, sla ik gade van op een afstand en observeer ik terwijl ik fotografeer. Geleidelijk nader ik. Mijn favoriete lens voor portretten is de 50 mm. Vaak probeer ik een eenvoudig gebaar vast te leggen of een detail als verklarend moment voor een situatie.

het thema van eenzaamheid komt steeds terug in mijn werk. Ik zoek het niet noodzakelijk, maar toch volgt het me steeds. In feite, zijn we allen alleen, niettemin, maak ik me geen zorgen betreffende mijn eigen welzijn. Het is de eenzaamheid van anderen die me zorgen baart - niet iedereen heeft een keuze.

Voor wat betreft mijn composities neig ik naar de geometrische vormen en het licht - meer specifiek situaties met groot contrast. Er is geen drama meer rond deze momenten. terwijl ik de camera naar de zon richt, zie ik de voorwerpen als een suggestie van wat ze in werkelijkheid zijn. Het is ook de suggestie van een voorwerp die me bezig houdt. Ik vind de emotie van de verbeelding van een persoon een zeer sterk gegeven. Ik hou ervan beelden te fotograferen die stukken van een puzzle vertegenwoordigen, de rest wordt ingevuld door de ervaringen van de toeschouwer.